Enkele blogposts geleden deed ik het programma voor Culinaria uit de doeken, en deed ik ook eens zot: ik geef zowaar 2 tickets weg voor vrijdagavond 31 mei! 

Er kwamen heel wat leuke reacties, bijna van allemaal mensen die ik niet ken. Erg leuk om te zien wie hier al eens passeert. Zwaai zwaai naar de onbekende lezer!

En vandaag moest daar een gelukkige winnaar uit gekozen worden. Wegens gebrek aan onschuldige handen hier in huis, schreef ik alle namen die ik kon terugvinden op de Facebook wall van Culinaria (NL posts van 13/5 tot vandaag 20/5) op een papiertje, deed ze in mijn geliefde keukenrobot, liet ik eens goed draaien, en viste er dan deze naam uit!

Proficiat Myriam G! Bedankt voor jouw leuke reactie, en ik neem nog contact met je op via Facebook. We zullen eens kijken of we je aan de George Clooney van de chocolade kunnen voorstellen daar ;-).

Ik deed al een kleine oproep om te vragen welk gebak ik zou maken voor ‘World Baking Day’. Er kwamen enkele verschillende reacties, waarvoor dank! Na weeral een nogal culinair weekend, besloot ik dan toch voor het lichtste recept te gaan, en het meest uitdagende: de brownies met bruine bonen. In het kleine GB’tje dat op zondag open is, hadden ze echter geen bruine bonen, maar gelukkig wel gekookte rode bietjes. Ann Photo-Copy had me namelijk laten weten dat het daar ook mee zou lukken, en kijk, zo ging het dan ook!

Tijdens het bereiden had ik een beetje schrik of het wel goed zou komen (het deeg zag er een beetje geschift uit), en ik hou ook echt niet van de geur van die voorgekookte bietjes. Maar zoals het recept beloofde, zouden ze de dag erna nog beter smaken, en zo is het gelukkig ook! Ze zijn alvast goedgekeurd door mijn ouders (die het geheime ingrediënt niet konden vinden…), en ze zijn mooi ‘nes’ vanbinnen, maar vederlicht! Een welgeslaagd experiment dus, als je’t mij vraagt!

Lichte brownies met rode biet

Voor één klein bakblik brownies (ongeveer 16 stuks)

• 2 gekookte bieten

• 75 gr boter, gesmolten

• 200 gr suiker

• 1 th lepel vanille-extract

• 2 grote eieren

• 50 gr bloem

• 25 gr cacao-poeder

• 50 gr kleine chocolade-callets

Verwarm de oven voor op 200°C. Vet een bakblik in, en doe er een bakpapiertje in.

Pureer de bieten fijn. Klop de gesmolten boter op met de suiker en voeg het vanille-extract toe. Meng er één voor één de eieren onder. Spatel de rode biet onder het beslag. Zeef de bloem en het cacao-poeder bij het beslag, meng en voeg tenslotte de chocolade-callets toe.

Doe het beslag in het bakblik en zet ongeveer 45 minuten in de oven. Hou de tijd goed in de gaten, en prik regelmatig eens met een priem: als er geen beslag meer aan kleeft is het goed! Let wel: het zal nog zeer nat lijken, maar laat goed afkoelen, en je zal zien dat het goed bij mekaar blijft.

Smakelijk!

Een prachtige benaming vind ik het, ‘runner up’, voor een beetje een lullige tweede plaats, maar ik ben supercontent! Dankuwel allen, voor het stemmen, het lezen en de steun! Ik word er een beetje melig van! Of zijn dat de cocktails van Ben’s Cocktail Bar talking…? 

http://weekend.knack.be/lifestyle/radar/winnaars-weekend-blog-awards-2013/article-4000303431797.htm#

Zondag 19 mei is het World Baking Day. Ik hou wel van een uitdaging, en nog meer van bakken (en nóg meer van opeten), dus ik doe graag mee! Alleen kan ik echt niet kiezen wat ik ga klaarmaken :-s. Graag jullie mening! Gezonde brownies met bruine bonen

Hoe komen ze erop? Bruine bonen ipv van bloem gebruiken! En ik lust dat nu eens écht niet graag (bonen hé, brownies, geen probleem), dus daar zit écht wel een challenge in voor mij!


Cake met aardbei, karnemelk en Cointreau, in een pan gebakken 
Omdat ik volgende week naar de ‘Cointreau Academy’ ga, en omdat ik ook zo’n grave Le Creuset pan thuis heb, en ik wel eens wil testen of ik er een cake in kan bakken.

Margarita cake
Een collega bracht ooit eens ‘rumcake’ mee uit de Caraïben, en dat smaakte! Cakes zijn hele goede ‘sponsjes’, dus lijkt me dit echt wel een plezant taartje!

Taart met Guinness en chocolade
Oei oei, ik begin hier een alcoholische lijn te zien! Valt het op? Fin, deze staat ook al lang op het ‘to-bake’ lijstje. Guinness is echt wel één van mijn favoriete bieren (niet te vergelijken met Belgische bieren natuurlijk), en ik maakte ook al eens een stoofpotje ermee. Kan niet slecht zijn!

Lemon curd cheesecake
Twee van mijn absolute dessert-favorieten gecombineerd! En hij ziet er nog eens fantastisch uit ook! Ik ben benieuwd of ik er in kan slagen om mijn taart er ook zo goed uit te doen zien…

Fin, wat zou jij kiezen? En wie in de buurt van Antwerpen is zondag of maandag, die mag mij altijd een tweetje sturen (@skaroline), om eens te komen proeven!

We noemen het ‘battle of the foodbloggers’, maar eigenlijk is het gewoon gezellig uit eten en drinken gaan met een bende gelijkgezinde bon vivants met een vlotte pen. Sfeer en gezelligheid gegarandeerd!

De vorige crime scene was een bijzonder geslaagde avond bij Veranda, getuige ook de vele enthousiaste blogposts. Goed opgemerkt door Eric De Wagenaere, eigenaar van Coeur d’Artichaut, die spontaan het ganse clubje uitnodigde om ook bij hem aan tafel te schuiven. Dat hoef je ons geen twee keer te vragen!

Een vrijdagavond in Gent, de gelegenheid laten we ook niet zomaar aan ons voorbij gaan, en zodoende wordt er eerst afgesproken bij cocktailbar Jiggers, ééntje die ook al lang op mijn verlanglijstje prijkt. Helaas heb ik zelf nog maar een half uurtje om kennis te maken met de mysterieuze bar, maar de ontvangst is des te hartelijker! Tijdens mijn blitzbezoek is er maar tijd voor één cocktail (die ik helaas ben vergeten te noteren), maar het smaakte alvast naar meer…
Dit weekend staat er ook een uitje naar Gent gepland, dan breng ik zeker nog eens een uitgebreider bezoek aan Jiggers.

Maar dus: Coeur d’Artichaut. Op het gezellige tuinterras krijgen we nog een aperitiefje (ik ga voor een simpel yet smaakvol Vedettje) en superkrokante rijstchips.

In het prachtige klassieke pand krijgen we een lange tafel in een apart zaaltje toegewezen. Vanavond zal chef Tom Van Lysebettens ons meenemen op een ‘wandeling doorheen de kaart’, waardoor we andere bordjes aangeboden krijgen dan onze buren. En ik mag doen waarvoor ik me altijd moet inhouden: meeprikken in de andere borden van het eetgezelschap, leuk!
En zo geschiedde:
Mijn eerste bordje is een salade van zeekat, komkommer, dille en gepofte rijst.
Superfris, crispy en boterzachte zeekat. Links, rechts en over mij proef ik even mee van verse geitenkaas, gerookte rode biet en jonge scheuten en Grevelingen oester, mierikswortel en kervel. Allemaal ook zeer goed! De rilette van kip, dragon en confit de tomate die zie ik aan mijn neus voorbij gaan, wegens een Sid Frisjes die het gewoonweg té lekker vindt. Ik kan het hem vergeven :-).

Als tussengerechtje krijgt iedereen krokante varkenswang met pommes Pont Neuf en picklesmayo . De varkenswangetjes zijn traag gegaard, vervolgens uit mekaar gehaald en geprest in een rechthoekig vormpje en zo gebakken. Resultaat is een krokant stukje vlees dat erg zacht en smaakvol binnenin. Een absolute topper, alleen mis ik misschien iets van groente.
Ondertussen doen we een klein stoelendansje, en neemt iedereen ergens anders plaats. Fijn, weer nieuwe buren om in hun bord mee te prikken! Mijn hoofdgerecht bestaat uit skrei, kokkels, Oud Brugge, tomaat en basilicum. Superlekker, maar ik ben ook wel een beetje jaloers op mijn buurbord met asperges, van die zalige handgerolde couscous, dooier en hazelnoot. Verder is er ook nog heilbot, crème van zachte curry, akkerzwam en lamsoor, of Mechelse koekoek (boterzacht!) met een tomatentaartje en Griekse yoghurt.


Ondertussen doe ik ook een babbeltje met de begeesterde eigenaar Eric en mogen we een kijkje nemen in de keuken van de nieuwe chef Tom.

Het dessert verschijnt in twee vormen: ganache van Tainori chocolade, bramen en platte kaas of tartine russe met melkchocolade, passie en speculoos. Voor sommigen valt het dessert wat zwaar, maar het is toch een mooie afsluiter.

Wederom een fantastische Bistronomische avond met mensen die van het goede leven houden. We hebben verdorie gelijk!

Ondertussen staan er al twee verslagen over De Veranda in Berchem op mijn blog. Maar dat wil niet zeggen dat we er niet blijven teruggaan. En ditmaal was de papa er ook bij, die er maar al te graag iets over schrijft! Dus bij deze…

Mijn vrouw en ik hebben de jaarlijkse gewoonte om onze verjaardag te vieren met een etentje, samen met de kinderen (onze dochters en hun partners). Op aanraden van ons Caroline kozen we dit jaar voor het restaurant Veranda in Berchem.

Men zou niet vermoeden dat er achter de eenvoudige gevel van het huis (blijkbaar vroeger een drogisterij) een reeds vermaard gastronomisch restaurant huist.

Binnenin is dat niet anders: een oude toog (nog van de drogisterij?), eenvoudige tafels, stoelen en banken.

Ik begrijp de filosofie: wat belangrijk is, is hetgeen in je bord komt. Persoonlijk had ik toch liever wat meer ‘aankleding’ wat het geheel misschien wat minder lawaaierig zou maken en de harde houten bank was ook mijn vriend niet.

Geen moeilijke keuzes wat het eten betreft: er is maar één vijfgangenmenu, summier opgeschreven op een bord, met suggesties voor aangepaste wijnen verkrijgbaar per glas.

Omdat Caroline ons al verwend had met een glas champagne op onze gezondheid bij haar thuis, sloegen we de aperitief over en we bestelden dan maar een paar flessen water en een fles witte wijn voor bij  het voorgerecht. De keuze viel op een Pouilly Fumé van “Domaine Alexandre Bain”: een verrassend rijpe wijn uit 2009 met intens gele kleur en dik parelend in het glas. Iedereen was enthousiast over deze zeer bijzondere smaakvolle wijn maar misschien zou die nog beter passen als aperitief of bij het dessert.
Ondertussen was de eerste amuse met begeleidende commentaar door onze vlotte garçon al opgediend: een tartaar van makreel, gemarineerde komkommer, venkel en mierikswortel. Daarop volgde een kommetje met butternut, licht gepekelde luchtige crème, krokant spek en gemarineerd mosterdzaad.
Voorwaar heerlijke kleine smaakbommetjes!

Voor mij was het voorgerecht “la pièce de resistance”, een waar kunstwerkje: Obsiblue garnalen met crème van wortel, gepekelde wortelschijfjes, Granny Smith schijfjes en zure room. Met veel smaakgenoegens heb ik de creatie ontmanteld. Subliem!
Op de tafels rond ons hadden we al opgemerkt dat er ook wat bijzondere biertjes gedronken werden.

Een paar tafelgenoten (en ikzelf ) lieten het niet aan het hart komen en bestelden er ook eentje. Zowel de wat zoete blonde ‘Dochter van de korenaar’ als het iets bitterder Mayabier konden ons bekoren en waren een uitstekende begeleider voor het alweer lekkere tussengerecht: een crème van rauw, gerookte bloemkoolroosjes met Holstein rundvlees.
Voor bij het hoofdgerecht bestelden we een rode wijn, “Nero di Lupo”, een Nero d’Avola uit Sicilië, toevallig diegene die als suggestie op het bord stond.

Alhoewel ik al goede ervaringen heb met Siciliaanse wijnen brak die mij toch wat zuur op.
De hoofdschotel bestond uit gegrilde kalfsonglet, crème van sjalot, daslook en zilveruitjes. Lekker sappig vlees, perfekt gebakken en uitstekend begeleid door de fijne groentjes. Meer moet dat niet zijn, ik heb zeker de patatten niet gemist.
En dan hadden we nog twee desserten voor de boeg, toch een uitdaging voor mijn al wat vermoeide smaakpapillen!

Eerst werd een schoteltje opgediend met ananas, bouillon van kruiden, koekje van venkel en quinoa, ijs van venkel en koriander. Persoonlijk vond ik dat al voldoende als frisse afsluiter van een heerlijke maaltijd.
Waarschijnlijk mede daardoor smaakte het tweede dessertschoteltje mij wat minder: rabarber, yoghurt, citroenmelisse en granité vaan rode vruchtenthee. Hoe verzinnen ze het.
(excuses voor de erbarmelijke foto, ‘t was laat…)

Bij de koffie werd nog een heerlijke brownie, een soort moussevierkantje met kokos en (op vraag) de rekening geserveerd. Weliswaar een ‘gastronomische’ prijs maar waar voor ons geld!

Dankuwel papa, zowel voor de voortreffelijke traktatie als blogpost!

Ante-PS: Voor de give-away, scroll naar onder

Al twee jaar op rij ging ik met plezier op bezoek bij Culinaria²: kleine gerechtjes van topchefs proeven in het prachtige kader van Tour&Taxis. Ik proefde er al enkele zotte dingen, zoals twee jaar geleden een glaasje met een afdekkend bordje: in het glaasje zat zalm en rook, zodat de zalm à la minute gerookt werd, zalig! Of vorig jaar was er de ‘bo ssam’, van San-Hoon Degeimbre: het zag eruit als een eenvoudig hamburgertje, maar bleek een explosie aan smaken en texturen te zijn.
 Erg blij was ik dan ook, dat ik dit jaar gevraagd werd om mee het Nederlandstalige luik van de Facebookpagina van Culinaria te vullen. En met de ‘inside information’ die ik nu al kreeg, kan ik je alvast prijsgeven dat het ook dit jaar weer een knaller wordt!

Het thema is ‘Pure Street’: elke chef maakt zijn of haar interpretatie van de culinaire trend ‘street food’. Ze worden daarin bijgestaan door ‘street artists’. Wat dat juist gaat zijn, is ook nog een beetje een mysterie voor mij, maar verwacht je aan grafitti, performances,… Daarbovenop zullen de studenten van designacademie Lacambre voor elke chef een aangepast bord ontwerpen.
Schetsen door Denis Meyers op de persconferentie

Wat mag ik al wel prijsgeven?
Van woensdag 29 mei tot zondag 2 juni, (basis)tickets 75€ voor 8 gerechtjes (waaronder een hapje van een ‘aanstormend talent’, 5 gerechten van Michelinchefs, twee desserts, …)

Chefs: 17 sterrenchefs, toppatissiers (Joost Arijs! Pierre Marcolini!…) die instaan voor het dessert, en jong keukengeweld als Davy Schellemans en Broes Tavenier die de smaakpapillen op gang mogen trekken.

Masterclasses: cocktailmasterclass, brandend actueel: insecten proeven! (één bereiding waar je het helemaal niet in merkt, één met een subtiele verwerking en ééntje waarin je het insect nog goed herkent, spannend), ‘battle of the butchers’ met slagerij Dierendonck, Omnivore world tour, een stadsserre, wilde planten proeven, een literair café, enzovoort!

En zo wordt er nog een pak meer prijsgegeven op de Facebookpagina, liken die handel! See you there?

En kijk, we doen nog eens zot: ik geef zowaar een duoticket weg voor vrijdag 31 mei! Plaats een leuke comment op één van de Nederlandstalige Facebookberichten op de pagina van Culinaria, deel op jouw tijdlijn en dan kies ik er maandag 20 mei een gelukkige winnaar uit. Veel succes!

Sang Hoon Degeimbre (L’air du Temps**) - Kalfstartaar met ‘scheermesjes’, te proeven van woensdag 29 mei tot zondag 2 mei 2013

Yves Mattagne (Sea Grill**) - Ravioli met foie gras, gerookte paling en consommé van eend, te proeven op woensdag 29 en donderdag 30 mei 2013

Arrabelle Meirlaen (Arrabelle Meirlaen*) - Asperges van Regalys met chlorofyl en wilde planten, te proeven van woensdag 29 mei tot zondag 2 juni 2013

Toen ik nog bij reclamebureau Saatchi&Saatchi werkte, stond er in onze e-mailsignature onze ‘lovebrand’: het merk waarvoor jij tekent, ambassador bent, openlijk jouw liefde voor betuigt. Als copywriter was dat toenmalig ‘Bic’, mijn knabbelbalpen waaruit ik ideeën probeerde te zuigen. Een vijftal jaren en een carrièreswitch later is het logisch dat dat ook verandert. En wel nu, zonder enige twijfel mogelijk, zou dat sowieso Le Creuset zijn voor mij!

Niet erg verrassend misschien, ik ken wel meerdere foodies die het merk aanbidden. Oerdegelijk materiaal, prachtige kleuren, levenslange garantie,… Wat wil je nog meer? Innovatie misschien? Want ook bij Le Creuset hebben ze de laatste jaren niet stil gezeten. Waar vroeger hun iconische koraalrode gietijzeren stoofpan de primus van de klas was, zijn er nu tal van nieuwe hoogkwalitatieve producten (die schattige aardewerken mini-cocottejes, siliconen spatels, enz…) die de aandacht opeisen. 

Zo ook de gloednieuwe collectie ‘meerlagig RVS - magnetik’, waarvan ik de sauteerpan “Provençale” mocht uittesten. Wederom een pronkstuk, zij het niet zo opvallend als zijn kleurrijke gietijzeren voorvaders. Maar eveneens oerdegelijk: de pan bestaat uit drie lagen metaal, binnen en buiten roestvrij staal, met daartussen aluminium, wat ervoor zorgt dat de warmte mooi geleid wordt, van de bodem tot de rand van de pan, zonder kans op overhittingspunten. En vederlicht, in tegenstelling tot… De ‘magnetik’ in de benaming zegt het ook al: ook geschikt voor inductie (dat ik nu nog niet bezit), maar dus ook zeer efficiënt op gas. Verder past hij ook perfect in oven of vaatwasser, en zijn er handige inhoudsaanduidingen binnenin voorzien. 
 
Ik ben er tot nu toe nog een beetje zuinig op geweest, op mijn mooi blinkende pan, hij mag tenslotte nog levenslang meegaan. Maar is ook al goed van pas gekomen bij het maken van een heerlijke zeebaars met Provençaalse saus en deze steak, Guinness & cheese pie van Jamie Oliver: door het grote verdampingsvlak, kan het vlees mooi garen, en een rond vel bladerdeeg past er perfect op, om dan in de oven te zetten! 

Een echte aanrader, deze pan. But then again, wat van Le Creuset is dat niet?

Er valt mij weer een schone eer te beurt, want ook dit jaar is ‘Avocado van de Duivel’ geselecteerd voor de Knack Weekend Blog Awards, hoera!

Vandaag verscheen er ook een leuk artikel op de website van Weekend Knack, met een overzichtje van alle foodbloggers die genomineerd zijn:

“Los van de originele naam vinden wij deze blog finalewaardig omdat Caroline duidelijk heel begeesterd is door koken (ze blogt bijvoorbeeld ook voor vtmkoken en volgde een opleiding tot hulpkok) en is bijzonder toegewijd. Op regelmatige basis zet ze verzorgde blogposts online met leuke recepten, fijne food stories en duidelijke foto’s.”

Lees het volledige artikel hier.

Erg fijn om te horen! Ik probeer er inderdaad veel werk in te steken, zowel visueel als tekstueel…

Nu je toch al tot hier gelezen hebt, zou je het dan ook zien zitten om te stemmen?

 De avocado dankt u zeer!