Avocado van de duivel

Dôme Sur Mer

Wat een luxe om de heilige drievuldigheid Dôme, Domestic en Dôme Sur Mer op een boogscheut van mijn appartement te hebben. Respectievelijk een sterrenrestaurant, “gourmetbakker” en uitstekend visrestaurant nemen de hoek van de Arendstraat en de Grote Hondstraat in het hartje van mijn geliefde Zurenborgwijk in.

Dôme, daar deed ik mijn eerste sterrenervaring op. Voor mijn verjaardag trakteerde mijn toenmalig lief mij op de ontdekkingsmenu van de chef. 12 gangen lang viel ik van de ene verrukking in de andere verrassing. Wat me toen vooral ook opviel, was dat alles zo áf was, van het krokantste broodje bij de apéro tot het nog lauwe versgebakken koekje bij de koffie. Uiteraard hoort dat allemaal bij de sterrenervaring, maar dit was voor mij een “first”, en eerlijk gezegd bij volgende restaurantbezoeken, zelfs mét sterren, moeilijk te evenaren. Wat me echter aangenaam verraste, is dat Dôme-meester Julien Verlat en de zijnen deze topkwaliteit verder kunnen uitdragen in hun bakkerij en visrestaurant.
De stokbroden bij Domestic vind ik misschien iets te krokant, maar de croissants, daar kan een Fransman een puntje aan zuigen. Mensen komen ook van heinde en ver voor hun taartjes.

En dan om tot het eigenlijke onderwerp van deze post te komen: Dôme Sur Mer.
Hoewel Dôme Sur Mer een uitgebreide vaste kaart heeft, plus een aantal suggesties, staat er slechts één chef plus souschef in de open keuken. Ze hebben twee kookplaten, één plancha en een salamander ter hunne beschikking waarop ze alle weliswaar eenvoudige maar overheerlijke bereidingen op klaarmaken. Er moet heel veel in mise-en-place gebeuren, maar desalniettemin smaakt alles supervers.
Bij binnenkomst in het stijlvolle witte interieur met speelse wand met goudvisjes krijg je steevast een bootje met van die overheerlijke kleine zwarte olijfjes en lekker Domesticbrood met hoeveboter op je tafeltje. Ideaal om je over de als placemat dienende menukaart te buigen.

Op de kaart staat een uitgebreide keuzemogelijkheid aan zeevruchtenschalen, de eyecatcher van het restaurant. De tafeltjes zijn namelijk zo ontworpen dat de zeevruchtenschalen erin geschoven kunnen worden, quite clever!

Ik heb nog nooit een dergelijke schaal genomen, omdat ik me steeds weer laat verleiden tot een à la plancha bereiding. De oesters heb ik wel al eens geprobeerd, vooral omdat die ook op hét lijstje staan. Ik ben zeker geen oesterexpert, maar de Jerseys nr. 3 konden me zeker en vast erg bekoren. 

Een ander toppertje op de kaart is de gegrilde kreeft met salieboter. Voor een halve kreeft betaal je de zeer redelijke prijs van € 23. Alle prijzen op de kaart zijn trouwens zeer redelijk: is een vis duur, dan zal je er iets meer voor betalen. Een goedkopere vis kunnen ze hier echter ook zeer smakelijk klaarmaken, voor een eerlijke prijs. Hetzelfde gaat op voor de overigens uitstekende wijnkaart. Een glas huiswijn betaal je € 4 en ik ben hevige fan. Een vriendin die ook habitué is schreef eens een aantal wijnen op en ging ernaar op zoek bij de wijnhandel, en kwam dezelfde fles tegen slechts de helft van de prijs als bij Dôme Sur Mer. En te zeggen dat factor 4 ‘redelijk’ is als te hanteren prijs voor een restaurant!

Bij mijn laatste bezoeken liet ik mij verleiden tot een seizoensbereiding van met parmezaan gegratineerde asperges met bergmeervis, de andere keer was het makreel met lentegroentjes en krab met mayonaise. Steevast eenvoudige bereidingen met pure smaken!

Le Chapon Fin - Bordeaux

Fijn dineren op z’n Frans

Op de #208trip naar Bordeaux heb ik tot tweemaal toe de gelegenheid gehad om er in een sterrenrestaurant te gaan eten. Wat vooral opviel is dat het er een pak klassieker en traditioneler aan toegaat als bij ons. Dit kan toeval zijn, maar ik denk dat je toch algemeen de lijn kan trekken dat Frankrijk vasthoudt aan zijn rijke culinaire, zij het klassieke traditie. En daar is zeker niets mis mee, maar geen moleculaire hoogstandjes hier, en al zeker geen mos uit een bloempotje à la Rene Redzepi. 

De eerste dag van de roadtrip mochten we voor de lunch halt houden bij Hotel Les Pléiades in Barbizon, even voorbij Parijs. Het restaurant van het hotel heeft één Michelinster, en aldaar werden we héél hartelijk onthaald. We waren blijkbaar de enige lunchgasten, en namen dus wat onwennig plaats in het donkere barokke restaurant. 

Meteen krijgen we een glaasje bubbels en enkele hapjes voorgeschoteld: Een compôte van langoustine met toastje met foie gras, espuma van groene asperge met mandarijn (zeer verrassende combinatie!) en een bereiding met garnaal.

Als enige gasten volgden de gerechten mekaar snel op: als voorgerecht kozen we beide voor ‘coquillage met citroen en gekonfijte tomaat, gelei van zeewater en venkel’. De coquillage blijken verschillende zeevruchtjes uit schelpjes te zijn, die helaas soms een beetje rubberachtig waren. Dit gerechtje kan me eerlijk gezegd minder bekoren, maar het zag er wel fantastisch mooi uit! Het hoofdgerecht dat is wel helemaal mijn meug: gebakken pollack, puree met truffel en seizoensgroentjes. Perfect gebakken visje, zalig lekkere puree en de groentjes in verrassende vormen en texturen. Sarah koos voor de parelhoenfilet, die ook begeleid werd door de puree en seizoensgroenten, met ook nog een emulsie van thee. Ook van de overkant van de tafel kwamen goedkeurende smakgeluiden. 

Het dessert was een echt kunstwerkje: ik kreeg een ‘geometrie van donkere, melk en witte chocolade’. Heel veel smaken en texturen, echt lekker, maar wel zwaar en veel. Sarah kreeg een echt prinsessendessertje: zandkoekje met ‘architextuur’ (woehoew, een woordspeling!) van rode vruchten. Het is duidelijk, in de desserten kan de chef zich helemaal uitleven! De chef kwam ons trouwens nog even gedag zeggen na deze voortreffelijke lunch, altijd leuk!

De volgende dag in Bordeaux werden we ‘s avonds verwacht bij Le Chapon Fin, evenzeer met een ster vermeld in de Groene Gids. Zoals het dergelijk restaurant betaamt, worden we weer zeer welkom ontvangen. Het restaurant is in het centrum van Bordeaux. Je wandelt binnen in een indrukwekkende ruimte, met alweer een rotswand als één van de muren (zoals in Vouvray). Sarah en ik twijfelden of het nu een echte rots was of niet…

Het glaasje bubbels staat alweer op ons te wachten, en daarbij krijgen we een schattig bordje amuses: soepje van groene asperge en courgettes, kroketje met morielles en een bereiding met rode biet. Als tweede amuse krijgen we ook nog rundstartaar met kwarteleitje en een espuma van Stilton. 

We krijgen het menu ‘Parfums et découverte’. Het voorgerecht daarvan is een crème van linzen met kroketje van varkenspoot, gamba en een emulsie van witte truffel. Hoewel ik geen fan ben van linzen, kon dit gerechtje met wonderwel bekoren. Ook de varkenspoot is een first voor mij, maar smaakt echt lekker!

Mijn hoofdgerecht is smeltzacht lamszadel met een canneloni van gegrilde aubergine en kikkererwten en een sausje van geconfijte citroen. Een heerlijk gerecht met een knipoog naar het Midden-Oosten, weinig op aan te merken! Sarah krijgt gegrilde zeebaars met pompelmoes en een sausje van gekruide rode wijn. Minder mijne meug, maar Sarah is tevreden. De begeleidende wijnen, uitgeschonken door een cocky sommelier (het ging hem wel af) zijn trouwens ook voortreffelijk.

Dan volgt de surprise van de avond: er wordt ons een groot karretje vol met kaas voorgerold. Het wordt niet klassieker Frans dan dit! En daarbovenop krijgen we - I kid you not - ook nog eens eerst een pré-dessertje: tartaar van mango én als dessert millefeuille met aardbeien en mango, aardbeiensorbet en balsamico. Dat we ook nog eens gebak kregen bij de koffie achteraf, hoef ik niet meer te vermelden zeker? 

Dat de Fransen aan de bakermat van de gastronomie stonden is zo meer dan bewezen voor mij!

Opmerking: de foto’s van Le Chapon Fin heb ik in een volgende blogpost geplaatst.

#208trip dag 3 en 4

Voilà, dat was het dan weer. Een 2000 km gereden, tal van heerlijke etentjes, plus ? kilo op de weegschaal (ik durf me nog niet te wegen, maar Sarah merkte zeer gevat op dat ze waarschijnlijk foie gras van ons gaan kunnen maken), 4 absolute verwendagen!

Zaterdagochtend stond een voormiddagje ontspannen op het menu, in de spafaciliteiten van ons hotel. Ze staan bekend voor hun vinothérapie, en dat mochten wij dan uitproberen. Eerst kregen we een uitgebreide gezichtsbehandeling, met allemaal producten op basis van druiven uit de wijngaarden rondom. Een heerlijke sensatie! Verder stond er wat relaxen op het programma, Sarah en ik placeerden ons in een grote wijnton buiten die dienst deed als jacuzzi. Dan kregen we een spa-jetbad waar de schoonheidsspecialiste vrolijk een glas rode wijn ingoot. A glass a day keeps the doctor away! Als laatste kregen we een honing-wijn pakking waarbij je letterlijk vol wordt gesmeerd met een mengeling van honing en druiven, en dan in zo’n saunapak wordt gestoken. Ik proefde stiekem eens van het goedje, en het smaakte inderdaad erg lekker, hihi.

Helemaal ontspannen maar een beetje suf stapten we terug buiten. Ik kon het niet laten om enkele van die heerlijke producten te kopen voor later thuis (om op mij te smeren, niet om stiekem van te proeven wel te verstaan).

Eigenlijk stond er ook nog een bezoek aan een foie gras-kwekerij op het programma, maar we liepen de laatste dagen eigenlijk al heel de tijd een beetje achter ons programma aan, en hadden ook nog niet overdag in Bordeaux rondgelopen, dus sloegen we die voor één keer over, waarvoor onze excuses!

Naar Bordeaux dan! Bordeaux is een gezellige stad met een mondaine ‘feel’. Als de zon hier schijnt, voel je dat de côte d’azur niet meer veraf is. De zon wilde echter niet altijd mee, maar we konden gelukkig schuilen in de vele boetiekjes en delicatessenwinkeltjes. Zo belandden we bij de specialist van de cannelés, en moest ik natuurlijk een doosje kopen! Wie mij één dezer tegen het lijf loopt, krijgt gegarandeerd ééntje aangeboden.

Afsluiten deden we in een visrestaurant, waar we een grote schaal zeevruchten en oesters bestelden. Dat smaakt altijd :-).

Na een laatste heerlijk ontbijt in ons schitterend hotel, stond ons nog een hele tocht naar huis te wachten. Met een nieuwe playlist klaar op de ipod bolden we vlotjes naar Orléans, waar ons een laatste sterrenlunch stond te wachten. Het wachten duurde blijkbaar iets te lang, en een half uurtje na de reservatie voorzien was mochten we niet meer binnen bij Le Lièvre Gourmand. Jammer, maar we lieten het niet aan ons hart komen, kwestie dat onze smaakpapillen de voorbije dagen al meer dan verwend geweest zijn. De maître kon het echter wel niet laten om ons op onze plaats te zetten dat hij aan ons een tafel verloren was. Vrij grof en gewoonweg niet nodig me dunkt.

Maar we hadden ons oog al laten vallen op een hippe bistro in Orléans: Lift. Daar namen we een brunch in buffetstijl en klonken we op deze fantastische trip met de Peugeot 208. Omdat we er toch waren, wierpen we snel even een blik op de riante kathedraal van Orléans, zochten we tevergeefs naar Jeanne d’Arc en was Sarah helemaal vertederd door de peperkoekenhuisjes daar.

In de laatste rechte lijn naar huis moesten we nog even over de drukke ring van Parijs, maar dat viel al bij al goed mee, en zongen we luidskeels mee met ‘My Favorite Game’ van The Cardigans, hét ideale roadtripnummer!

Met veel spijt maar ook gigantische dankbaarheid gaven we de sleutel van ‘ons Peugeotke’ terug af aan de hoofdzetel van Peugeot in Nijvel. Dit was sensationeel!

Merci @sNarah voor het fantastische gezelschap, merci @PeugeotBelux en @DidierBlokland en Buzzparadise.com voor deze uitzonderlijke gelegenheid, merci @yannbalbaert voor het leuke idee, merci @IPtravel voor de organisatie en natuurlijk merci @Peugeot208 om ons veilig terug thuis te brengen.

Kreeg je het water in de mond van al onze culinaire en roadtrippende belevenissen? Check dan zeker eens de Facebookpagina van Peugeot Belgium want je kan onze reis gewoonweg zelf ook winnen!